We praten niet meer...

We praten niet meer.... Al een paar dagen niet.'Twee weken later spreek ik haar weer: 'Praten jullie al weer?'


Haar woorden hielden me lang bezig.Want hoe doorbreek je dit, dit gedoe. Dit universele gedoe.
 
Dit kom ik in mijn praktijk regelmatig tegen.De optie van zwijgen optie is vooral 'aantrekkelijk' wanneer je je niet serieus genomen voelt, dat levert vaak veel frustratie op. Je knokt er voor, maar dat is erg vermoeiend. De zoveelste keer.... 
En des te vaker je er niet uitkomt des te meer dreigt de gelatenheid...Die van 'Daar gaan we weer'.Ik zocht naar een antwoord op haar dilemma. Maar er is zoveel wat niet werkt.
De kerk komt vaak met: 'verdragen' en 'wegcijferen, de mantel der liefde' of 'de minste willen zijn'.
De theorie over relaties en communicatie zegt: ' volwassen communiceren'.
Maar wat leert de praktijk hier eigenlijk over? Wat werkt hier nou wel.
Als praten niet helpt en luisteren niet lukt, dan helpt even niks.Dan is 'gewoon even langs elkaar heen leven', vriendelijk zijn en elkaar even met rust laten, een prima keuze.
Eventueel helpt expliciet zeggen: 'dat je die pauze nodig hebt', maar soms is het ook gewoon wat het is. Stil.
Regelmatig gaat praten na die tijd veel beter. Zodra je weer 'on speaking terms' bent. Ik zou er aan toewillen voegen: zodra je terug 'on listening terms' bent.
Dat is een goed moment om samen te gaan wandelen, elkaars hand vast te houden (ondanks alle gedoe) en te praten over wat je dwars zit.
Te 'ondertitelen' wat je met je gedrag bedoelde en hoe je het gedrag van die ander hebt opgevat.
Om daarna een betere aanpak te bespreken, en mogelijk afspraken te maken die wel werken.
Het vraagt regelmatig 'bijstellen en fine tunen'.
ik spreek haar later weer.
’De stilte heeft geholpen, doe mijn best weer’